als kind hadden mijn ouders altijd ruzie,vanaf de zwangerschap van mij ,zei mama had ze slechte aders in haar benen ,die geregeld sprongen ,ik heb altijd een schuldgevoel gehad en ben daar tot nu toe in blijven hangen ,heb thuis dus ook nooit liefde gekend en werd nooit eens geknuffeld ,als kind dacht ik al dikwijls lag ik morgen maar dood in mijn bed ,dat kan niet waar zijn dat dit mijn echte mama is die houd toch niet van mij,ik weende heel veel net als mijn mama die nooit geld had ,mijn papa was zelfstandig en werkte tot s nachts toe ,maar zat nooit druk op mensen om het geld te ontvangen ,als kind tot afgestudeerde weende ik aan school vond nooit rust in mezelf zelfs toen ik werken ging weende ik als een klein kind,was altijd gestresseerd toen heb ik op zeker moment gezegd tegen nu mijtn man kunnen we niet trouwen ,ik hou dit thuis niet meer vol ,anders moet ik weg lopen en weet niet waarheen ofwel moet ik mij iets aandoen (zelfmoord dus ) maar de liefde besliste te trouwen ,twee maand voor we trouwden verloor mijn man twee vingertoppen en toen we bij de pastoor kwamen zei die maar jij weet toch dat je man niet meer heel is ,ik zei ja mhr pastoor dat weet ik ,maar kun jij mij beloven als ik met een man die heel is trouw dat die heel blijft ,nee zei de pastoor dat kan ik niet,awel wij zijn verliefd dus wij trouwen.na drie jaar kwam onze lieve dochter ,en al snel dacht ik te weten dat er iets niet juist was ,van het ene ziekenhuis naar het andere ,van de ene huisdokter naar de andere niemand die mij begreep alleen mijn papa zei daar is iets met dat kind ,ze werd geregeld blauw van ademnood ,maar volgens een vroegere huisdr van mijn dorp was ze te verwend ,alee seg een kind van nog geen halfjaar,ik dacht dat ik gek aan t worden was ,toen op 10 maand in leuven werd vastgesteld dat het een mucopatientje was ,ze zou geen jaar worden er waren van alle complicaties en ik nog veel triestiger ,tranen in overvloed maar eindelijk een diagnose wel hard net of ze me neer sloegen,ze heeft gevochten en kwam er uiteindelijk door ,zo hebben ze ons op 5 jaar en op 10 jaar nog eens verwittigd dat we het ergste mochten verwachten en telkens spartelde ze er door ,dan op 15 jaar een levertransplantatie gehad ,ze had haar eigen begrafenis mis en gedenkkaartje al voor bereid ,en het was perfect geslaagd een vreugde natuurlijk want wij waren ook bang voor het ergste,en net geen 17 jaar mogen worden ,een maand ervoren is ze gestorven ,verdriet tot op heden is nu 10 jaar geleden en heb het er nog steeds moeilijk mee .ik ben terug in therapie omwille het onbegrip in mijn familie mijn schoonfamilie voelen sterk mee met ons ,maar mijn eigen familie is haar precies al vergeten en als ik over mijn verdriet praat ,maken zij direct een ander verhaal en praten gewoon door mij heen ze luisteren zelfs niet naar mijn verdriet en dat maakt mij helemaal kapot met als gevolg heb ik mijn ouders verwittigd dat ik een rustperiode wil en dat ze me een tijdje niet meer moeten verwachten en mij rust moeten gunnen en als ze dat niet doen meld ik het in het therapie bureau want ik ga er aan kapot,voor hen is dat AL 10 jaar geleden ,voor ons is het PAS wij zijn steeds met het verdriet en gemis bezig ,hebben zij dan wel echt van onze dochter gehouden ?