zee

 

Een mensenleven is zo wonderlijk, zo onbegrijpelijk.

Jaar in jaar uit, dag in dag uit beweeg je je tussen mensen en dingen.

Sommige dagen schijnt de zon en je weet niet waarom.

Je bent tevreden, je ziet de mooie en goede kanten van het leven.

Je lacht, je danst, je dankt.

Je werk gaat vlot en iedereen is vriendelijk tegen je.

Je weet niet waarom.

Misschien heb je goed geslapen, misschien heb je een goede vriend gevonden en voel je je geborgen.

Je zou de tijd van vrede en diepe vreugde willen laten voortduren.

Maar ineens verandert alles weer, het is alsof een te hevige zon de wolken aantrekt.

Er komt een soort droefheid over je, die je niet kunt verklaren.

Je ziet alles weer zwart.

Je denkt dat anderen niets meer van je moeten hebben.

Je zoekt in kleinigheden een reden om te klagen, te kankeren, jaloers te zijn en verwijten te maken.

Je denkt dat dit zo zal voortgaan, dat deze stemming niet meer zal wijken. En je weet niet waarom.

Misschien ben je moe, je weet het niet.

Waarom moet het zo zijn?

Omdat de mens een stuk “natuur” is, met lentedagen en herfstdagen, met de warmte van de zomer en de kou van de winter.

Omdat de mens het ritme van de zee volgt: eb en vloed.

Omdat het bestaan een voortdurende repetitie is van “leven en sterven”.

Als je dit begrijpt kun je vol moed en vertrouwen verder, want dan weet je dat na elke nacht weer een nieuwe morgen komt.

Als je dit aanvaarden kunt, zul je door dit regelmatig op en neer gaan steeds dieper en vreugdevoller gaan leven.

 

Bron: Caroline van der Aa

0 reacties

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *